Twee maanden in Japan!

Hellooww daar ben ik dan eindelijk weer, sumimasen, osoi desu.

Nou, om jullie maar even gerust te stellen: alles gaat hier goed met mij, mijn gastgezin en vrienden, op wat lichte verkoudheden na ^_^. Dus, wat heb ik allemaal gedaan in de lange tijd dat ik geen blog heb geschreven?

Vlak na mijn laatste blog zijn we (Okasan, Sayaka, Rihoka en ik) naar een grote shoppingmall geweest van allemaal bekende duren merken (helaas geen uitverkoop bij de meesten). Voor 300 yen ( = 3 euro) een T-shirt gekocht, en een petje =D. Na daar een uur of drie te hebben rondgewandeld in de hitte hebben we zogenaamde Franse crêpes gegeten (dunne pannekoeken met slagroom, opgerold) en zijn we naar de broodzaak vlakbij gegaan.

In een Japanse broodzaak liggen alle broodjes naast elkaar, pak je een blad en tang en loop je rondjes tot je bij de kassa komt. Daar wordt alles APART in plastic tasjes verpakt, en kan je het meenemen. Heel lekker, maar ook heel duur. Normaal brood hebben ze niet, alles heeft een lekkere smaak of is met roomboter of kruiden of noten bereid. (Overigens zijn er heel veel van dit soort kleine zaakjes verspreid in Yanagawa, maar ik probeer mezelf ervan te weerhouden daar geen lunch te kopen.)

Na nog een keer drie kwartier te rijden zijn we bij een heel rustig en mooi dorpje in de bergen aangekomen, waar de vader, moeder en oma van Okasan wonen. Het was een typisch Japans huisje met alleen maar tatami matten en LAGE plafonds waardoor ik niet rechtop kon lopen. En het bad was zo klein dat ik er met opgetrokken knieen nauwelijks in paste hihi.

Want jaja, we bleven daar een nachtje slapen. Toen we aankwamen waren er behalve opa, oma en overgrootmoeder ook nog een nicht en neefje. Okasan's nicht vertrok snel (haar naam weet ik niet meer...), maar Junnosuke, een hyperactief jongetje van vier jaar met meisjeshaar bleef ook slapen.

Na het typisch Japanse avondeten (rijst, misosoup en groenten waarvan je in Nederland nooit gehoord hebt) probeerden we Junnosuke hiragana (het alphabet) te leren. Maar in plaats van op te letten stal hij de iPhone van Okasan en sloopte hij 'm. Dus toen gingen we om 11 uur s'avonds nog even naar een Docomo winkel om 'm te laten reparen. Junnosuke ging ook mee, en toen we de winkel binnenstapte trok hij me aan mijn hand mee en zei: "oneechan to asobitai" (ik wil met grote zus spelen) =D zo schattig =D !!!

Toen we terugkwamen was het al twaalf uur, en Jun die nog steeds hyper rondjes rende (letterlijk T_T) wilde niet naar bed, dus die hadden we met een deken in de woonkamer achtergelaten. Ik had het idee dat dat een grote fout was, maar de volgende morgen leek de schade wel mee te vallen :P. Het ontbijt was de gister gekochte broodjes met de goedbewaarde restjes van het avondeten, waarna we nog even een wandeling maakten door het dorpje. Alle oude vrouwtjes die meet een bezem hun voortuin schoonveegden bogen naar me dus die dag heb ik denk ik meer dan 20 keer ohayo gozaimasu (goede morgen) gezegd in een half uur.

Tegen die tijd was overgrootmoeder al naar haar opvang/verblijf/recreatieplek/wat dan ook gegaan met een busje (hoewel ze nog uitstekend kan lopen op de leeftijd van 93). We besloten om met z'n allen daarheen te gaan om nog even doei te zeggen, en ik heb een door overgrootmoeder gemaakte sleutelhanger gekregen: een groen uiltje met roze buik. Hij bungelt nu vrolijk aan mijn fietssleutel.

Dat was een leuk weekend!

Een tijdje later was er een omatsuri in Yanagawa (festival). Het doel ervan begrijp ik nog steeds niet, maar onze homeroom sensei (leraar): Ezaki sensei had ons, de buitenlandse studenten er allemaal voor opgegeven. Met als het fijne gevolg dat we een grote houten kar voor een hele dag met touwen door de straten van de stad moesten trekken. In de kar zaten een aantal toneelspelers en muzikanten die de hele tijd hetzelfde stukje opvoerden, elke keer met andere maskers.

Voor het begin van het festival werden we opgehaald door Ezaki sensei die ons meenam naar haar moeder's winkeltje om voor een Happi jas te zorgen (traditioneel ding dat je met een doek om je middel bindt). Het was vermoeiend, en iedereen kreeg pijn in z'n schouders van het trekken en iedereen zweette zich kapot in de hitte, maaaaar het was wel gezellig =D. En we hebben twee keer ijs gegeten :D. Ik heb foto's genomen, maar niet met m'n eigen camera, ik zal mijn usb meenemen naar Hami's computer zodat ik de foto's kan stelen ^^.

Het festival duurde drie dagen, en de tweede dag hadden Okasan en Rihoka een optreden in een stadje vlakbij: Omota. Daar op het festival waren er suuuuuperveel kraampjes met allemaal etenswaar en rare spulletjes en lintjes, rare soorten drankjes waarvan je niet wilt weten wat er in zit en nog veel meer. Tijdens het optreden had Okasan geregeld dat ik even met een vriendin van haar kon praten, deze vriendin had een jaar in Engeland gewoond en sprak dus (redelijk...) Engels.

Tussen de kraampjes doorlopend kwamen we Noboru san en zijn zwangere vrouw en twee kinderen tegen. We besloten watermeloen te eten bij een van de kraampjes, en Noboru san ging even weg en kwam toen terug met kleine flesjes met een soort soda. Ik zag de grijns op zijn gezicht niet, en toen hij me vertelde dat ik op het dopje moest slaan (zoals onze zoutstrooiding veronderstelde ik, ik weet niet hoe ik dit moet uitleggen) deed ik dat dus. Maar onder de dop zat een knikker, waardoor het drankje eruit schoot. Ik schrok me dood, maar het was wel grappig :PP.

Ik heb nog een keer mijn fietsband geplakt.

Voor een de prijs van een echte kimono en alles wat daarbij hoort kan je hier een klein huis kopen.

In de gymles doen we tafeltennis. Totzover heb ik 5 wedstrijden verloren en 3 gewonnen.

Als ik tijd over heb ga ik de buurt verkennen, zo kom je overal kleine winkeltjes tegen (de grootte van een huiskamer) met van alles en nog wat: zeep, soorten thee, convenience stores, etc etc.

Isogami uit onze klas is gestoord en heeft een andere jongen met een mes achtervolgd (zie foto).

Het wordt langzamerhand koud, soms draag ik zelfs de schooltrui over m'n schoolblouse :Y. Ik wou dat rokjes niet verplicht waren want in de ochtend bevriezen mijn benen op de fiets.

Mensen zijn al aan het voorbereiden op Halloween :D :D. Er zijn overal oranje plaatjes van pompoenen, en er hangt een oranje origami pompoen aan het schoolbord met een lange pinokkio neus.

Ik heb de schoollunch een keer gegeten: voor minder dan 400 yen krijg je twee keer zoveel als je opkan. Nee, als ik op kan. Ik had de helft aan Takeshi gegeven die al een eigen bord in 5 min. had leeggegeten. (!)

Ik heb trouwens met de Anegawa sensei (kendo leraar) afgesproken dat ik nu nog zo'n 3 à 4 keer per week naar kendo ga, zo kan ik ook nog eens afspreken na school met vrienden. Inmiddels ben ik al bij Benjamin thuis (Australië), Hami's dormitory (Korea), Jolly thuis (Taiwan) en nog veel meer plekken geweest. We spreken met z'n allen een/twee/drie keer per week af om samen ergens iets te drinken of uit eten te gaan. Ons favoriete restaurant op vijf minuten afstand heet Joyful, je kan er voor 130 yen drankjes refillen tot je barst :D (het eten is echter so-so).

En oooh ik zou het bijna vergeten: we hebben een tijdje geleden een aardbeving gehad, schaal 4 denk ik ongeveer. Het voelde alsof er een heleeeeee zware trein voorbij reed, het hele huis schudde, maar het was al snel afgelopen. HOWEVER, na de aardbeving hadden we voor een aantal dagen geen internet (geen excuus voor mijn late update, ik weet het.) maar het was slechts een kwestie van een knopje omdraaien dat uit zichzelf was teruggesprongen.

Voor de rest heb ik in de Saga shopping mall waar we vijf dagen geleden naartoe zijn geweest met het hele gezin een trui en broek gekocht volgens Japanse mode. De broek is grijs en heeft dezelfde plooien als een hakama (voor jullie die dat begrijpen) en een laag kruis. Kimochi! (goed gevoel) De trui is licht, en simpel, maar heeeeerlijk zacht :D :D.

En uhm. Ik heb naar Nederland gebeld, maar dat is dus echt superduur (was in een keer 900 nogwat yen kwijt). Dus. Mailen wordt geprefereerd :P. Dan heb ik in de Engels les ook nog wat te lezen in plaats van alleen maar spelletjes te spelen met Hami die nu achter me zit. Ik zal een filmpje maken van alles wat we in twee dagen hebben gedaan hihi, ja wij zijn niet zo lui dat we gaan slapen, het ziet er net uit alsof we keihard aan het leren zijn: I like, she likes. Woohoo.

Nou, errr... Dat was het dan wel weer denk ik. (Behalve de andere foto's die later nog komen). Bijna elf uur s'avonds, het is nog vroeg. Ik denk dat ik nog maar even een Ikemen desu ne aflevering ga kijken :D :D.

Cyaaa folks!